Ik wil gebruikmaken van:

Om van het Huisartsen Informatie Portaal gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook  informatie over het HIP.

Om van het GHZNetwerk gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen.
Op onze website vindt u ook informatie over inloggen op het GHZNetwerk.

Om van Babybeeld gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan.
Op onze website vindt u ook informatie over Babybeeld

Om gebruik te maken van 'Mijn GHZ vragen' wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook informatie over Mijn GHZ vragen. 

Om gebruik te maken van onze sollicitatiewebsite wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar de sollicitatie-omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook informatie over de sollicitatieprocedure bij het GHZ. 

Het verhaal van Liselore

Ik ben Liselore, 13 jaar en geboren met flaporen. Zelf kon ik nog niet zeggen wat ik hiervan vond, maar mijn ouders wel. Mijn vader vond het grappig maar dacht wel: als ze er later maar geen last van krijgt! En mijn moeder was alleen maar blij dat ik er was en vond het wel grappig. Mijn broer en zus zeiden er niet veel van. Wel waren er opmerkingen als: theepotje, Loortje en oortje. Maar ik kon dat toch niet verstaan.

'Flapoortje'

Naarmate ik groter werd (5 à 6 jaar) en in de spiegel kon kijken, zag ik zelf dat mijn oren anders stonden dan bij andere kinderen. Mijn haar groeide niet zo snel zodat het nog erger opviel. Ook op school werd er wel eens 'flapoortje' of zo gezegd. Mijn naam rijmt ook op oren, dus werd het: Liselore met haar grote/flaporen. Dat vond ik niet leuk en mijn moeder en ik besloten om met de huisarts te praten. Ik was toen 6 jaar. De huisarts zei dat ik iets te jong was voor een operatie en dat die best wel pijn doet. De jaren daarna werd er nog weleens iets over mijn oren gezegd, maar echt gepest ben ik eigenlijk nooit.

2e_jeugd_liselore, flaporenpagina.jpg

Haarbanden om mijn hoofd

2e_haarband_Liselore, flaporenpagina.jpgToen ging ik naar de middelbare school en dat was wennen; een nieuwe klas met nieuwe kinderen die opnieuw over mijn oren begonnen. Eerst trok ik me daar niks van aan. Maar eigenlijk wilde ik er zelf ook wel mooi uitzien. Ik ging in de spiegel kijken en zag dat ze wel gelijk hadden. En hoe vaker ik in de spiegel keek hoe verder mijn oren van mijn hoofd gingen staan. Daarom deed ik haarbanden in mijn haar. Daar werden mijn vader en moeder gek van omdat ik dat bijna een half jaar lang iedere dag deed. Zelf vond ik het uiteindelijk ook niet leuk om daarmee rond te lopen. Andere mensen vroegen voor de grap of die band vastgegroeid zat aan mijn hoofd. Dat vond ik helemaal niet grappig! Daarom zei ik tegen mijn ouders dat ik toch wat aan mijn oren wilde doen. Zo kwam het dat ik na zeven jaar weer met mijn moeder naar de huisarts ging voor mijn oren. De huisarts zei dat ik de operatie gewoon moest doen wanneer ik dat wilde en ik kreeg een verwijskaart. Natuurlijk kozen we het ziekenhuis waar ik het snelst terechtkon. Dat was in Gouda, gelukkig niet zo ver rijden van mijn woonplaats en we konden binnen een maand al op gesprek. 

Een goed luisterende dokter

Ik kwam op gesprek bij een Keel-, neus en oordokter die luisterde naar mijn verhaal. Hij legde alles over de operatie goed uit en gaf volgens mij goede antwoorden op mijn vragen.
Ik was heel blij dat de dokter mij wilde opereren. Ik had er vertrouwen in en eigenlijk gewoon zin. Hoe laat en waar kregen we nog te horen.

gesprek_arts, flaporenpagina.jpg

Waarom doe je dàt nou?

Ik vertelde de kinderen op school en de andere mensen in mijn omgeving dat ik mij liet opereren. Die zeiden ze dat ze het goed vonden dat ik dat durfde. Ze zouden ook zeker naar het resultaat komen kijken. Een meisje zei dat ze het nooit zou doen omdat je oren daarna lelijk gingen staan. Het meisje dat dat zei, had zelf ook flaporen, maar ja … Later zei ze dat ze het toch wel goed vond dat ik het durfde. Waarschijnlijk was ze eerst een beetje jaloers. Maar in onze familie laten we ons niet kisten, dus ik ook niet.
Andere mensen zeiden: "oh wat zonde, je krijgt dan een veel smaller gezicht" of "waarom doe je dat, ik vind het zo ook leuk". Mij kon het niet schelen wat ze zeiden. Ik had toch al besloten dat ik het deed.

Foto's van alle kanten

Ik moest nog op gesprek komen bij de anesthesioloog (slaapdokter) om te praten over de verdoving. Hij zei bijvoorbeeld dat kinderen van mijn leeftijd een prik krijgen in hun bovenarm. En dat ik na de operatie misselijk kon zijn. Verder wenste hij mij veel sterkte.
Ook moest ik naar de medisch fotograaf. Die ging van alle kanten foto's maken van mijn oren: voor, achter, links en rechts. Na de operatie doen ze dat nog een keer en dan kunnen ze goed vergelijken hoe het is geworden. Enkele dagen van te voren belde een mevrouw van het ziekenhuis. Ze vertelde nog enkele laatste dingen over de opname en zei ook tot wanneer ik mocht eten en drinken en vanaf hoe laat niet meer. Ik hoefde ook niet naar school want ik zou alleen maar zenuwachtig zijn en fouten maken. Ik kon die dag dus lekker uitslapen.

Zalf op mijn hand

In het ziekenhuis moesten we ons melden bij de receptie. Daarna gingen we naar de afdeling Kinderdagbehandeling. Ik kreeg een eigen kamer die ik deelde met een jongen. Ik kreeg alvast een tabletje (paracetamol) tegen de pijn en heel veel zalf op mijn rechterhand met een doorzichtige pleister daarop. Door die zalf zou ik niets van de prik voelen. Datzelfde deden ze ook in mijn armholte. Verder kreeg ik een bandje om mijn arm met mijn naam erop.

Ik moest wachten en ging met mijn moeder een spelletje spelen en later wat lezen.

Een kamer met heel aparte apparaten

Toen werd gebeld dat ik kon komen en ging ik met bed en al naar een wachtkamer. Mijn moeder kreeg een blauw pak aan en een mutsje op haar hoofd. Eerst werden de pleisters van mijn arm en hand afgehaald. Ik kreeg een soort bandje om mijn arm zodat je kon zien waar ik goede bloedvaten had om in te prikken. Hierna gingen ze mijn bloeddruk meten en ik kreeg overal stickers geplakt om mijn hart in de gaten te houden. Mijn pink werd gemeten en ik kreeg daar een soort van knijper op. Vervolgens kreeg ik een prik maar zonder slaapspul dus ik sliep nog niet. Ik werd naar de operatiekamer gereden, die zag er heel apart uit met allerlei apparaten. Ik werd op de operatietafel gelegd en kreeg een deken om. Daarna was iedereen klaar en bevestigden ze een slangetje aan het naaldje in mijn arm. Ik hoorde mijn moeder nog zeggen "tot straks" en toen sliep ik.

2e_operatiekamer, flaporenpagina.jpg

Hoe en wat ze allemaal hebben gedaan, weet ik niet precies. Wat ik wel weet, is dat ze kraakbeen uit mijn oor hebben gehaald en dat ze iets aan mijn oor kleiner hebben gemaakt. Ook weet ik dat ze bijna twee uur bezig waren en mij daarna naar de uitslaapkamer brachten.

Schokjes en rillingen

Na de operatie werd ik langzaam wakker en merkte ik dat ik overal slangetjes had, zoals aan mijn neus en mijn vinger. Dat was niet zo fijn. Ook trokken ze die stickers eraf en dat deed zeer. Ik kreeg steeds schokjes en rillingen en wilde naar mijn moeder. Gelukkig kwam mijn moeder snel met een zuster en werd ik naar een kamer op de kinderafdeling gereden.

Misselijk!

Ik was naar de kinderafdeling gebracht omdat ik een nachtje moest blijven. Toen ik echt helemaal wakker was, had ik heel veel pijn en was ik erg misselijk. Mijn tante kwam bij me kijken en die ging samen met mijn moeder koffie drinken. Daarna hield ik het niet meer en moest ik een paar keer overgeven.
Om een uur of zes kwam de dokter nog bij mij kijken. Hij zei dat ik beter een nachtje kon blijven als ik zo misselijk was. Maar om een uur of acht was ik niet meer zo misselijk en was ik naar de wc geweest. Daarom mocht ik van de zuster naar huis.

En toen .. de cadeautjes

Thuis waren mijn broer, mijn vriendin Anna en mijn zus met haar vriend. Mijn vader was een nachtje weg met zijn werk. Ik kreeg van iedereen heel veel cadeautjes en daarna ging ik naar bed.
De volgende dag kwamen mijn opa en oma, kennissen, vrienden en vriendinnen. Het was heel gezellig en ik heb super veel gekregen. Twee dagen later moest ik terugkomen. Ze haalden het verband eraf en dat deed best wel zeer. Maar het was suuuuuuuuuper mooi geworden!! Ik kreeg twee vochtdoekjes of zoiets op mijn oren en daar moest een soort brede joggingband overheen. Die moest ik drie weken omhouden en daarna nog drie weken alleen 's nachts. Toen mocht ik weer naar huis en was ik heel blij.

Supermooie oren

Na de operatie had ik best nog wel veel pijn. Gelukkig kreeg ik veel gezelschap van iedereen en de pijn werd ook steeds minder. Ikzelf vond mijn oren supermooi geworden en iedereen die ik tot nu toe heb gesproken ook. Sommige zeggen dat ik een hele lieve lach heb gekregen. Anderen zeggen dat ik een smaller gezicht heb gekregen en anderen zeggen weer wat anders. Mijn vrienden en vriendinnen zeggen dat ik knapper ben geworden en daar deed ik het natuurlijk ook wel een beetje voor. Niemand heeft eigenlijk gezegd dat het lelijk staat en zelf vind ik dat ook niet. Ik ben nu heel erg blij met mijzelf en vooral met mijn oren!!

Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als u akkoord gaat met dit gebruik van cookies,  klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als u akkoord gaat met dit gebruik van cookies,  klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.