Ik wil gebruikmaken van:

Om van het GHZNetwerk gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen.
Op onze website vindt u ook informatie over inloggen op het GHZNetwerk.

Om van het Huisartsen Informatie Portaal gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan. Op onze verwijzerswebsite vindt u ook  informatie over het HIP.

Om gebruik te maken van onze sollicitatiewebsite wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar de sollicitatie-omgeving te gaan. Op onze werkenbijghz.nl website vindt u ook informatie over de sollicitatieprocedure bij het GHZ. 

Warriors 

Blog Buurman

Blogger Yvonne Balvers
Y. Balvers
06-04-2018

Bij ziekte wordt er soms gesproken in termen van oorlog. Je strijdt tegen je ziekte, je bevecht je ziekte, je verliest van of overwint je ziekte. Ik ben allergisch voor dat soort termen. Zeker als er sprake is van een chronische ziekte of aandoening, want dan genees je gewoon niet. Dan is het voor jou als patiënt een tot mislukken gedoemd gevecht. Om moedeloos van te worden. Oorzaken van chronische ziekten zijn veelal te vinden op celniveau. Er loopt, in mijn geval bij reuma, wat mis in mijn immuunsysteem. Bij andere ziektes gaan er weer andere systemen onderuit of onderdelen van je lijf kapot. Je kunt proberen met goede leefgewoonten invloed uit te oefenen op de conditie van je lijf, maar ertegen vechten? Een immuunsysteem dat in de war is, een kapotte nier… hoe ga je daar de strijd mee aan?

Dat doen medicijnen die op dat celniveau inwerken. Die 'bestrijden' je ziekte inderdaad, daar ga ik overstag. Als er bijvoorbeeld sprake is van infecties of ontstekingen gaat je medicatie tekeer tegen ongewenste stofjes in je lijf, dan kun je wat mij betreft in termen van oorlog spreken. Die stofjes kun je er met je pillen of spuiten uitwerken of onder controle krijgen. Als patiënt help je een handje mee door elke dag, week of maand je medicatie trouw in te nemen. Dat is eigenlijk de enige 'oorlogshandeling' die je bewust kunt doen. Sommige medicijnen zijn niet lief voor je lijf en veroorzaken nare bijwerkingen. Ik gebruik zelf een middel waarvan ik één dag in de week misselijk ben. Ik kan pal gaan staan en strijden tegen die misselijkheid maar ik beweeg liever mee: ik houd mezelf op die dagen aan de gang om de misselijkheid dan wel te ondergaan maar me er niet op te concentreren. Ik bak een ingewikkelde taart, doe uitgebreid boodschappen en weet dat ik morgen weer opknap. Dat is niet echt een vechthouding.

Belangrijk is het om geestelijk de moed erin houden. Een vriendin van me noemt haar chronische aandoening daarom niet haar vijand maar liever haar 'buurman'. Geen leuke buurman, niet voor gekozen en verhuizen kun je niet. Je hebt bij tijd en wijle alleen maar last van hem, maar je moet het ermee doen. Hem kalm trachten te houden met medicatie, oefeningen en verantwoord eten en leven. Soms gaat die buurman dwarsliggen en heb je een tijd meer last. Als die buurman zo te veel je leven overneemt, hoef je je daar niet schuldig over te voelen, dan heeft de buurman het gewoon gedaan. Voor mij als patiënt is dat moedgevende taal. Want als je steeds maar 'ten strijde trekt' tegen de slechterik 'ziekte', is het erop of eronder. Dan ben jij de enige schuldige als je het onderspit delft.

Oorlogstaal doet het wél goed als er geld moet worden opgehaald voor wetenschappelijk onderzoek via sponsorevenementen. "Kom,vecht mee in de strijd tegen XXX!". Maar er is natuurlijk nog nooit iemand direct beter geworden van het opfietsen van een berg of van marathons lopen. Het geld dat ermee wordt opgehaald is nodig voor alle onderzoeken tegen elke ziekte. Op de lange termijn levert dat kennis en hopelijk manieren op om ziektes beter aan te pakken. Maar ik heb het, in navolging van die vriendin,  in het hier en nu liever over mijn chronische ziekte als die nare buurman. Daar leef ik beter mee.

 

Blogger Yvonne Balvers
Over de auteur
Y. Balvers
Yvonne Balvers woont in Gouda en heeft sinds haar 10 jaar Reumatoïde Artritis. Zij is opgegroeid in Kaatsheuvel, is als socioloog opgeleid in Tilburg en werkzaam geweest aan de Universiteit Leiden als secretaresse van een instituut voor oorlogs-en vredesvraagstukken. Momenteel werkt zij niet vanwege haar aandoening. In 1993 is zij met haar man naar Gouda verhuisd. Yvonne doet vrijwilligerswerk bij de Reumavereniging Gouda, bij het Reumafonds (voorzitter Patientenadviesraad) en bij Health Base (lid redactieraad bijsluiters). Sinds 2009 schrijft zij een column voor ReumaMagazine. Daarnaast tekent zij graag en zij doet aan keramiek. Omdat zij al op jonge leeftijd reuma kreeg loopt deze ziekte als een rode draad door haar leven en legt het beperkingen op. Niettemin zoekt Yvonne daarbij steeds naar wat wél mogelijk is. Sinds oktober 2017 schrijft Yvonne een maandelijkse blog vanuit haar persoonlijke ervaringen met het Groene Hart Ziekenhuis.
Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als u akkoord gaat met dit gebruik van cookies,  klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als u akkoord gaat met dit gebruik van cookies,  klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.