Ik wil gebruikmaken van:

Om van het Huisartsen Informatie Portaal gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook  informatie over het HIP.

Om van het GHZNetwerk gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen.
Op onze website vindt u ook informatie over inloggen op het GHZNetwerk.

Om van Babybeeld gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan.
Op onze website vindt u ook informatie over Babybeeld

Om gebruik te maken van 'Mijn GHZ vragen' wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook informatie over Mijn GHZ vragen. 

Wachtkamer 

Blog Stil

Blogger Yvonne Balvers
Y. Balvers
22-11-2017

In de gangen in het ziekenhuis is het meestal stil. Niet muisstil. Er klinken stemmen in de verte, de vele automatisch openende deuren maken een soort zoefgeluid. Er klinken voetstappen, soms tikkende krukken op de grond en er is komend en gaand geluid van rolstoelen, rollators en rollende bedden.

In de wachtkamers word geritseld met tijdschriften of er wordt wat in de verte of op de mobiele telefoon gestaard. Tussen wachtenden onderling wordt weinig gesproken, af en toe is er een kort oppervlakkige contact tussen vreemden. Er wordt wat over het weer gezegd. Over waarvoor je komt gaat het zelden. Als er twee bij elkaar horende mensen in gesprek zijn is dat meestal op fluistertoon.

Er is in het ziekenhuis wel volop lawaai binnen in mijn hoofd. Net zoals, vermoed ik, in de hoofden van de aanwezige mede-patiënten. We denken druk na over vragen als: Wat is er met me aan de hand? Hoe luidt straks bij de dokter mijn diagnose? Wat moet ik nou zeggen? Of:  Wat moet ik ook alweer vragen? Hoe zou dat onderzoek zo dadelijk gaan? En: Gaat het pijn doen? Ik merk dat, als ik wat te lezen pak van de stapel tijdschriften in de wachtkamer, het een Libelle is. Of zo'n roddelblad over BNers. Een tijdschriftartikel met inhoud is in het ziekenhuis, terwijl ik in de wachtkamer op mijn beurt wacht, niet aan mij besteed. Ik kijk voornamelijk plaatjes. Ik heb al genoeg in en aan mijn hoofd. Daar past geen informatie over een anders wel interessant onderwerp meer bij. Ik ben blij met de heersende stilte.

Het geluid in het ziekenhuis bevindt zich vooral daar waar door het personeel wordt gewerkt. Door hen wordt wel op goed hoorbare toon gesproken, aan de balie, als je je meldt voor je afspraak. Of in de kamers waar ze werken met luidruchtige apparaten. Maar daar wordt dan ook niet vooral gedacht en intern afgevraagd. Daar wordt gehandeld. Daar past lawaai bij. Daar worden de stille vragen uit de wachtkamers hopelijk mee beantwoord.

Blogger Yvonne Balvers
Over de auteur
Y. Balvers
Yvonne Balvers woont in Gouda en heeft sinds haar 10 jaar Reumatoïde Artritis. Zij is opgegroeid in Kaatsheuvel, is als socioloog opgeleid in Tilburg en werkzaam geweest aan de Universiteit Leiden als secretaresse van een instituut voor oorlogs-en vredesvraagstukken. Momenteel werkt zij niet vanwege haar aandoening. In 1993 is zij met haar man naar Gouda verhuisd. Yvonne doet vrijwilligerswerk bij de Reumavereniging Gouda, bij het Reumafonds (voorzitter Patientenadviesraad) en bij Health Base (lid redactieraad bijsluiters). Sinds 2009 schrijft zij een column voor ReumaMagazine. Daarnaast tekent zij graag en zij doet aan keramiek. Omdat zij al op jonge leeftijd reuma kreeg loopt deze ziekte als een rode draad door haar leven en legt het beperkingen op. Niettemin zoekt Yvonne daarbij steeds naar wat wél mogelijk is. Sinds oktober 2017 schrijft Yvonne een maandelijkse blog vanuit haar persoonlijke ervaringen met het Groene Hart Ziekenhuis.

Deze website maakt gebruik van cookies.  Lees meer informatie over cookies en hoe u deze uit kunt zetten.