Ik wil gebruikmaken van:

Om van het Huisartsen Informatie Portaal gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook  informatie over het HIP.

Om van het GHZNetwerk gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen.
Op onze website vindt u ook informatie over inloggen op het GHZNetwerk.

Om van Babybeeld gebruik te kunnen maken, wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan.
Op onze website vindt u ook informatie over Babybeeld

Om gebruik te maken van 'Mijn GHZ vragen' wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar deze omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook informatie over Mijn GHZ vragen. 

Om gebruik te maken van onze sollicitatiewebsite wordt u naar een andere omgeving doorverwezen; klik op inloggen om direct naar de sollicitatie-omgeving te gaan. Op onze website vindt u ook informatie over de sollicitatieprocedure bij het GHZ. 

Roze lintje Pexels -photo -579474 

Gastblog Borstkankermaand

1 december 2017 Je hebt het!


Opeens krijg je als donderslag bij heldere hemel te horen: "Je hebt borstkanker". Het bevolkingsonderzoek heeft het geconstateerd. Verbazing en onbegrip en dat kan niet, is de eerste gedachte die bij je opkomt. Toch is het zo! Je kunt er niet meer voor weglopen. Je leven is na 72 jaar niet meer wat het was en wordt. Gelukkig besef je dat dan nog niet.

Je raakt met een sneltreinvaart in het medische circuit. Je ondergaat de onderzoeken alsof het een ander betreft. Jij bent het niet die bij de radioloog een biopt ondergaat. Het is je lijf. Jij bent het niet die ingespoten wordt met kleurstof om een CT-scan te ondergaan, het is je lijf. Jij bent het wel die in gesprek is met de internist en met de oncoloog. Je praat over jouw lijf. Dat hoort bij jou. Het is van jou! Langzaam dringt het besef door dat jij borstkanker hebt. Jij bent het, en niemand anders.

Met jou hebben je man en kinderen en familie en vrienden het ook een beetje. Plotseling vorm jij de grote vis die in een visnet gevangen zit met vele kleine visjes om je heen. Alle ogen zijn op jou gericht, hoe gaat het en wat nu??? Dat ben je helemaal niet gewend. Jij bent het die altijd aan een ander vraagt hoe het gaat en of je nog wat voor die ander kunt betekenen. Nu zijn de rollen omgedraaid. Dat voelt anders, soms maakt dat je verdrietig maar meestal blij. Er wordt met je meegeleefd. Je voelt heel sterk dat heel veel mensen van je houden. Dat is niet vanzelfsprekend maar normaal sta je daar niet bij stil. Nu ervaar je het als een warme deken.

Eigenlijk wil je de ziekte en alles wat erbij komt kijken alleen delen met de mensen die je lief zijn. Je wilt het klein houden. Dat lukt niet. Je bent bekend en daardoor van iedereen. Ook van mensen waarvan je niet wilt zijn. Dat voelt ongemakkelijk, je wilt het tegenhouden maar dat lukt niet. Je voelt je machteloos!

Eind december word je geopereerd. Het valt reuze mee. Je slaapt een paar dagen je roes uit. Je borst is er nog en minder gehavend dan je verwachtte. Je voelt je weer een beetje mens worden. Dan komt de voorlopige uitslag. De tumor was groter dan gedacht en agressiever dan gedacht. In ieder geval bestralen, waarschijnlijk ook een hormonenkuur van 5 jaar en als het tegen zit ook chemo. Eén onderzoek moet over. Nu slaat het pas echt in. Het betreft jou. Het gaat jou aan. Jij moet dat ondergaan.

Je zakt in een put. Steeds dieper. Je gaat nadenken of je dat wel wilt ondergaan. Bestralingen word je doodmoe van. Iedereen heeft van een hormonenbehandeling bijwerkingen, je wordt depressief, en dan moetje nog maar niet denken aan wat een chemokuur betekent voor je functioneren. Wat moet ik doen?

Je bedenkt wie je mogelijk kunnen steunen. Een aantal mensen begrijpen de kanker wel, en weten wat bestralingen, hormonenkuur en chemo met je kunnen doen. Je zult steun aan hen hebben. Mag ik dat van ze vragen? Ik praat erover met de dominee. Zij biedt haar steun aan. Ik bid en voel dat God dicht bij mij is.

Dan praat ik met de oncoloog. Een fijn open gesprek. De definitieve uitslag is binnen. Een chemokuur is niet nodig. Een hele opluchting! We maken samen de afweging of een hormonenkuur zinvol is. De eindconclusie is dat het op mijn leeftijd weinig toevoegt aan mijn levensverwachting. Blijft over: bestraling.
Opgelucht fiets ik naar huis. Dat gaat mij wel lukken. Mijn partner is lief voor mij en hij zal mij liefdevol naar het ziekenhuis in Leiden begeleiden voor bestraling. Hij laat mij intens voelen dat ik alles voor hem beteken en dat hij alles voor mij wil doen wat hij kan doen. Een heerlijk gevoel waar ik dankbaar voor ben. In zijn beleving zijn dat vooral dingen doen. Dat is al heel veel waard.

Eind januari 2018 beginnen de bestralingen. Ik vind het verschrikkelijk. Ieder keer weer. Ik straal het naar de medewerkers toe niet uit. Zij zijn lief en doen hun werk. Ik probeer altijd nog een vrolijk praatje met hen te maken. Ik tel af, weer een dag, nog een dag, een weekend vrij en dan weer naar Leiden en weer....
Ik raak doodmoe en kan de hele dag wel huilen. Lieve mensen bellen mij en sturen mij veel kaartjes. Dat helpt.

Gelukkig is het na twee en een halve week voorbij.

Wat ben ik opgelucht. Maar al snel kom ik er achter dat het niet voorbij is. Nu begint het pas. Ik loop snel tegen mijn eigen grenzen aan. Veel sneller dan ik gedacht had. Ik kan bijna niets. Mijn tepel is erg pijnlijk en onder mijn borst is mijn huid kapot. Af en toe voel ik scherpe scheuten in mijn borst.
Een bezoek aan de kapper is al genoeg voor een hele dag. Bij de opening van een tentoonstelling moet ik halverwege afhaken. Bij een andere opening was ik te moe om er heen te gaan.
De oncologisch verpleegkundige maakt zich zorgen om mij. 'Je moet heel rustig aan doen. Je borst is zwaar ziek en moet nu genezen. Dat moet jouw lichaam doen. Neem rust, vooral rust en zeg alles af. Jij hebt je altijd aan anderen gegeven. Nu moet je een tijdje alleen aan jezelf denken. Als je dat niet doet kom je er niet bovenop. Vrienden en familie moeten jou nu energie geven. Praat er over met hen en schrijf van je af wat je meegemaakt hebt. Vertel het desnoods 20 keer. Echte vrienden accepteren dat. Jouw hoofd moet leeg'.
Ik heb haar nog eens verteld dat ik zo niet in elkaar zit.
'Ik blijf je in de gaten houden', was haar antwoord . 'Ik maak mij zorgen om jou. Je hebt je levenlang gegeven en nu moetje leren nemen'.

Voor de bestralingen begonnen had ik al een stip aan de horizon gezet waar mijn partner en ik naar uit konden kijken: lekker een paar dagen naar Zuid-Limburg.
20 dagen na de bestralingen gingen we op pad. Het was bitter koud toen we wegreden. Gevoelstemperatuur -20C. Toch was het heerlijk! We hadden toen we het boekten gehoopt om lekker in het zonnetje op een terrasje te kunnen zitten maar daar was het de eerste dagen veel te koud voor. We gingen een grot bezoeken maar mijn energie was al snel op. We zetten de tering naar de nering en genoten van het samen zijn en ik ook nog in het bubbelbad op onze kamer. Heerlijk! We bekeken de 10 Top Stukken in het Bonnefanten museum. Voor de rest van het museum was mijn energie op. Mijn hoofd was vol.
We sloten ons Limburgs uitje af op een terrasje op het Vrijthof. Even herinneringen ophalen aan de paar jaar die ik in Maastricht werkte.

Nu weer thuis en elke dag bekijken wat kan en wat niet kan. Ik wil weer lekker fit worden. Dat gaat lukken. Niks forceren en dikwijls nee zeggen en daarmee anderen teleurstellen. Dat moet ik doen. Gedoseerd doen wat ik zelf graag wil doen.

Nu 2 maanden na mijn laatste bestraling, komt de energie weer terug. Mijn hoofd is weer leeg. Er is ruimte om te denken. Ik verzin allerlei leuke uitstapjes. Varen op de Linge tussen de bloesem door, fietsen door de bollen, lunchen met vriendinnen, op verjaardagsbezoek gaan. Ik leid weer een vergadering.
Het voelt goed en maakt mij blij. De fysiotherapeut constateert verbaasd hoe soepel mijn schouders zijn.

Mijn borst ziet er goed uit en ik verzorg het litteken met littekenzalf. Ik geniet van het leven. Ik geniet van de mensen om mij heen, ik geniet van de mooie natuur. Alles gedoseerd. Dat heb ik geleerd van de oncologisch verpleegkundige. Heel waardevol! Ik leef weer!

E. Scholten-Quispel

Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als u akkoord gaat met dit gebruik van cookies,  klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als u akkoord gaat met dit gebruik van cookies,  klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.