Herstellen van corona

Door Yvonne Balvers

Peter Vergeer is heel voorzichtig met contacten tijdens de pandemie. Hij is na 7 weken op de IC, nu ruim een jaar geleden, nog steeds aan het herstellen van corona.  Dus interview ik hem via de computer.

Peter vertelt: “Na een week ziek thuis werd ik in maart 2020 opgenomen in het GHZ. ’s Middags werd mijn vrouw gebeld dat ik de volgende dag wel weer naar huis kon. Maar diezelfde avond ging het helemaal mis. De eerste weken lag ik aan de beademing in het GHZ. Mijn vrouw had in mijn kamer in het ziekenhuis foto’s opgehangen van mij. Met mijn kinderen van 7 en 10, op mijn sportclubs. Om mij voor de verpleging een gezicht te geven.“ Want er was weinig meer over van de actieve fitte Peter. Zelf omdraaien in bed ging al niet.

Peter werd vervoerd naar het ziekenhuis in Leidschendam omdat het GHZ vol liep, in een kunstmatige slaap gebracht en nog weken aan de beademing gehouden. Daar werd hij, tegen de verwachtingen in, ook weer wakker, niet wetende waar hij was. Peter kreeg last van delier, waanbeelden. “Dat was geen fijne tijd,” zegt Peter met enige humor. “Een van mijn wanen was dat ik 27 miljoen gewonnen had. En dat de verpleging bezig was dat geld van mij af te pakken. Dat liep nogal uit de hand.” Uiteindelijk knapte hij wat op en werd hij teruggebracht naar het GHZ. Daarna moest hij voor revalidatie naar Den Haag, om weer te leren eten, praten en lopen. “Er was een aparte vleugel voor coronapatiënten, dan zie je wat die ziekte kan uitrichten. Mensen met hersenbloedingen, een vrouw die vingers was verloren door de bloedproppen, iemand die zijn benen was kwijtgeraakt”.

Een van mijn wanen was dat ik 27 miljoen gewonnen had. En dat de verpleging bezig was dat geld van mij af te pakken. Dat liep nogal uit de hand.

Peter

Ze vroegen Peter daar wat zijn doelstelling was. “Ik zei: zo snel mogelijk naar de uitgang en de voor augustus geboekte wandelvakantie doen.” En dat deed hij. Half juli mocht Peter naar huis. En 1 augustus ging hij op vakantie. Hij regelde zuurstof en een rolstoel en kon enkel zitten op een kussen omdat hij letterlijk geen zitvlees meer had. Hij deed oefeningen als de rest van de familie ging wandelen en na een week kon hij toch een stukje mee, aan de zuurstof. “Momenteel kan ik weer wat fietsen en wandelen zonder zuurstof. Dus dit jaar gaan we weer.  De planning is ook om in oktober het schaatsen op te pakken en volgend jaar het hardlopen.  Als je niet doorzet, gebeurt er niks.” Hij werkt zelf hard aan zijn herstel. “En ik ben ook dankbaar voor de goede verzorging in het ziekenhuis!”

Dat zijn kinderen dit hebben moeten meemaken vindt Peter moeilijk. Hij weet zelf hoe het is als je vader op jonge leeftijd overlijdt. “Ik wil mijn kinderen op zien groeien. Ik had het geluk dat mijn lijf herstelde. Als zoiets gebeurt dan moet je ervoor gaan. Ik heb de vloer van het revalidatiecentrum kaal gelopen, in training met een rollator.” Op aanraden van de verpleging had zijn vrouw hen in april vorig jaar verteld dat papa misschien wel zou overlijden.  De kinderen maken nu gelukkig mee dat Peter weer kleine activiteiten met ze kan doen: een balletje trappen, ze optillen. “Zonder kleerscheuren kom ik er niet af, maar als ik de 90 procent herstel bereik zou dat mooi zijn.”

Ik wil mijn kinderen op zien groeien. Ik had het geluk dat mijn lijf herstelde. Als zoiets gebeurt dan moet je ervoor gaan. Ik heb de vloer van het revalidatiecentrum kaal gelopen, in training met een rollater.

Peter

Voorlopig blijft Peter zoveel mogelijk bij anderen uit de buurt. “Ik sta constant ‘aan’, heb het gevoel dat ik mijn aandacht niet kan laten verslappen. Ik wil geen risico lopen.”. Enkele dagen na dit gesprek kregen zowel Peter als ik onze eerste vaccinatie. Een spannend moment, maar weer een stap in de goede richting.

Door Yvonne Balvers ―
Verhalen uit het GHZ
Yvonne Balvers

Yvonne Balvers woont in Gouda en heeft sinds haar tiende Reumatoïde Artritis. Ze is opgegroeid in Kaatsheuvel, is als socioloog opgeleid in Tilburg en werkzaam geweest aan de Universiteit Leiden als secretaresse van een instituut voor oorlogs-en vredesvraagstukken. Momenteel werkt zij niet vanwege haar aandoening.

Yvonne doet vrijwilligerswerk bij de Reumavereniging Gouda, bij Reuma Nederlands en bij Health Base (lid redactieraad bijsluiters). Van 2009-2017 schreef zij een column voor ReumaMagazine. Daarnaast tekent ze graag en doet ze aan keramiek. Omdat zij al op jonge leeftijd reuma kreeg, loopt deze ziekte als een rode draad door haar leven en legt het beperkingen op. Niettemin zoekt Yvonne daarbij steeds naar wat wél mogelijk is. Haar persoonlijke ervaringen deelt ze in blogs.

Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Deze cookies kun je niet uitzetten. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Deze cookies van derden kun je wel uitzetten. Klik op "Akkoord" als je akkoord gaat met dit gebruik van cookies, klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Deze cookies kun je niet uitzetten. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Deze cookies van derden kun je wel uitzetten. Klik op "Akkoord" als je akkoord gaat met dit gebruik van cookies, klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.

8.5

Beoordeling op Zorgkaart Nederland
op basis van 534 beoordelingen