Juist dat menselijke contact heb je nodig om het vol te houden

24 maart 2026

Een jaar voor zijn 50-jarige huwelijksjubileum kreeg meneer Van Es (72) de diagnose slokdarmkanker met uitzaaiingen. Hoewel het vooruitzicht somber was, is hij na een intensief traject bij het Groene Hart Ziekenhuis (GHZ) en het LUMC schoon verklaard. "Het liep als een geoliede machine."

Het begon met slikklachten. "Ik voelde me net een reiger die een te grote vis had ingeslikt," vertelt meneer Van Es. Een bezoek aan de huisarts leidde diezelfde middag tot een afspraak in het GHZ voor een gastroscopie, die direct uitwees dat het om een kwaadaardige tumor ging. Na een scan de volgende dag volgde het gesprek met internist-oncoloog dr. Cloos. De uitslag was hard: kwaadaardig, met uitzaaiingen. De levensverwachting? Een half jaar tot een jaar.

Geen wachttijden, maar actie

Ondanks de schok kwam er direct vaart in het proces. "Er waren totaal geen wachttijden," vertelt mevrouw Van Es. "De agenda vulde zich vanzelf met afspraken in Gouda en Leiden." Dochter Sylvia speelde een cruciale rol: "Zij regelde alles en reed me trouw naar elke afspraak. Of we nu naar het GHZ of het LUMC moesten: Sylvia stond klaar." Casemanager Miranda van Rossum werd hun rots in de branding. "Ze zei altijd: 'Als er iets is, gewoon bellen.' Ook als we in het LUMC waren geweest, belde ze direct om te horen hoe het was gegaan."

Zorg dichtbij als het kan, verder weg als het moet

Het traject van meneer Van Es is een schoolvoorbeeld van de regionale samenwerking binnen OncoWest. "Het is geweldig dat veel in Gouda kan, zoals de chemo’s, de MRI en de PET-scans. Dat is toch je thuisbasis," legt mevrouw Van Es uit. Voor de bestralingen en de uiteindelijke operatie ging de reis naar het LUMC in Leiden.

Tijdens de behandelingen sloeg de immunotherapie wonderbaarlijk goed aan. In januari 2025 volgde het telefoontje waar niemand op durfde te hopen. Meneer Van Es: " Dr. Cloos vertelde dat ze het over een andere boeg gingen gooien: we gingen van palliatief naar een traject gericht op genezen. 'Wat zeg je me nou?', riep ik nog."

Eén team

De samenwerking tussen de ziekenhuizen was voor de familie Van Es voelbaar. "De lijnen zijn kort. Je merkt dat de artsen als één team fungeren. We kwamen dr. Cloos zelfs een keer tegen in de trein naar Leiden; ze was onderweg naar het LUMC voor overleg." De betrokkenheid ging ver: toen meneer Van Es de uitreiking van de rode baret van zijn kleinzoon niet wilde missen, werd een bestralingsafspraak in het LUMC zonder probleem verzet. "En daarna vroegen ze ook oprecht hoe de dag was geweest. Dat is geweldig!"

Een nieuw begin

Na een zware operatie in het LUMC is meneer Van Es nu schoon verklaard. "Je durft het bijna niet hardop te zeggen," glimlacht mevrouw Van Es. Haar man kijkt met diepe dankbaarheid terug: "Ik ben nooit nerveus geweest omdat alles op rolletjes liep. Ik werd constant goed geholpen, alsof ik de koning zelf was. Juist dat menselijke contact, met ruimte voor een grapje, heb je nodig om het vol te houden."

Verhalen uit het GHZ