Hier vindt u uw
patiëntenportaal
“Ik voelde me gehoord, en vooral gezien.”
Een half jaar geleden werd Mariëlle voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis, voor een darmoperatie. “Dus eerlijk: ik wist technisch wat er ging gebeuren, maar had geen idee wat ik vervolgens op de afdeling kon verwachten,” vertelt ze. De spanning was er, maar al snel merkte ze iets op. “Er hing een bepaalde rust. Op de operatiekamer, maar ook in de manier waarop mensen met elkaar én met mij omgingen. Dat gaf meteen vertrouwen. Je levert een deel van jezelf over als je in het ziekenhuis ligt. Juist dan maakt het verschil hoe er met je wordt omgegaan.”
Vlak voor de narcose gebeurde er iets wat haar is bijgebleven. “Er werd me gevraagd om een positief moment te benoemen. Dat vond ik al bijzonder. Maar wat me echt raakte: deze ervaring werd vlak voor de narcose bewust nogmaals opgehaald. Alsof ze wilden laten merken: we luisteren echt naar je.” Dat moment staat voor haar symbool voor de hele opname. “Het bleef niet bij woorden. Er werd ook echt iets mee gedaan.”
Kleine dingen, groot verschil
Na de operatie lag Mariëlle nog een paar dagen op de afdeling. “De verpleegkundigen stimuleerden mij om weer dingen zelf te doen, maar lieten me niet los. Toen ik voor het eerst zelf ging wassen, bleven ze dichtbij. En ze gaven concrete feedback waardoor ik wist: het gaat goed.” Niet alleen wat er gedaan werd, maar juist hoe, maakte het verschil.
“Bijvoorbeeld dat ze uitleggen waarom je bloeddruk laag is. Of aangeven wat je zelf kunt doen, zoals iets eten of bewegen. Dan heb je weer een beetje regie.”
Samenwerken met vertrouwen
Wat haar daarnaast opviel, was de samenwerking op de afdeling. “Tijdens de visite zag ik hoe artsen en verpleegkundigen met elkaar omgaan. Iedereen brengt zijn eigen expertise in en er wordt echt geluisterd.” Voor haar als patiënt gaf dat rust. “Dan weet je gewoon: dit zit goed.”
Soms zit het verschil in iets kleins. “Een duimpje als ik een stukje liep. Of iemand die even de gordijnen dichtdoet zonder dat je het hoeft te vragen. Dat kost geen tijd, maar betekent heel veel.” Ze benadrukt hoe kwetsbaar je je voelt in zo’n periode. “Je wilt niet steeds op dat belletje drukken. Dan is het zó fijn als iemand net een stap vooruit denkt.”
Met een goed gevoel naar huis
Na drie dagen mocht ze naar huis. Samen met de zorgverleners maakte ze die afweging. “We hebben echt samen gekeken: wat kan wel, wat kan nog niet? Dat gaf vertrouwen. Het was niet alleen ‘dit zijn de waarden’, maar ook: hoe voel jij je? Ik ging hierdoor met een goed gevoel en vertrouwen naar huis.”
Als ze terugkijkt op haar opname, is ze duidelijk: “Goede zorg is niet alleen wat je doet, maar vooral hoe je het doet. Door de manier waarop ik werd benaderd, kreeg ik vertrouwen. In de zorg, maar ook in mijn eigen lichaam.”