Het verschil maken, ook wanneer het spannend wordt

"Het is best bijzonder dat de Spoedeisende Hulp voor kinderen is losgetrokken van reguliere SEH. Ik vind het mooi dat ik nu als kinderverpleegkundige ook de acute situaties mag zien. Iedere dag is daardoor anders".

Dat het GHZ een gespecialiseerde kinder-SEH heeft, ziet ze als een grote meerwaarde. Als kinderverpleegkundige heeft ze geleerd hoe kinderen communiceren, reageren op ziekte en omgaan met medische handelingen. “Kinderen vragen om een andere benadering. Ze kunnen vaak niet precies aangeven waar de pijn zit of wat ze voelen. Dan is het belangrijk dat je verder kijkt en echt de tijd neemt. Die aandacht maakt een groot verschil, niet alleen voor het kind, maar ook voor de ouders.”

Is Christien in deze eerste maand als iets bijgebleven? "Zeker! Twee dagen geleden nog kwam hier een tiener binnen. Hij liep al een aantal maanden rond met een klaplong, waar nu wel echt iets aan moest gebeuren. Er werd besloten dat er een punctie moest komen. Dat is best een heftige ingreep voor een kind!"

Maar niet alleen deze jongen was dit een moment. Voor Christien was dit namelijk ook de eerste keer dat ze bij deze ingreep assisteerde. "Dat vond ik wel spannend. Je wil precies weten wat er nodig is en voorbereid zijn op iedere situatie. Tegelijkertijd moet je er ook voor zorgen dat zowel kind als ouders zich veilig en op het gemak voelen.”

Christien vertelt dat ze gelukkig ook goed samenwerken met de medisch pedagogische zorg (MPZ). "Je bent hier nooit alleen. De MPZ zorgt ervoor dat kinderen goed worden voorbereid en weten wat te doen tijdens de behandeling. “In dit geval werd de punctie bijvoorbeeld afgeschermd, dat maakt een groot verschil." Ook was er bijvoorbeeld een andere verpleegkundige die assisteerde.

De behandeling verliep succesvol en de jongen mocht na een paar dagen op de verpleegafdeling weer naar huis. Voor Christien laat deze ervaring zien waar haar werk om draait. “Je doet het samen. Met artsen, de andere verpleegkundigen, pedagogisch medewerkers en ouders. Uiteindelijk wil je dat een kind zich veilig voelt en weer gezond naar huis kan. Als dat lukt, geeft dat ontzettend veel voldoening.”

Juist het onbekende maakt haar werk ook zo interessant. "Je komt hier dingen tegen die je op een kinderafdeling niet altijd ziet. Dat geeft ruimte om te blijven leren. Als ik een nieuw ziektebeeld of een behandeling tegenkom die nieuw voor me is, kan ik de verdieping opzoeken."

Wat haar werk het mooist maakt? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Kinderen zijn eerlijk, open en verrassend veerkrachtig. Hoe ziek ze soms ook zijn, ze kunnen je alsnog laten lachen. En als een kind weer vrolijk naar huis gaat en ouders gerustgesteld zijn, dan weet je waarvoor je het doet.”